เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 44 มารป่วนหัวใจ หากนางมิใช่มาร
อิงเฟิ่งเหลียนคว้าร่างที่ล้มพับของนางไว้ได้ทันท่วงทีโดยไม่ต้องคิด เมื่อมองดูคนในอ้อมแขนที่หลับตาแน่นและใบหน้าซีดเผือด ความตื่นตระหนกสับสนที่ห่างหายไปนานก็พลันจู่โจมเข้าใส่หัวใจของเขา
สายตาของหนิงอวี่กวาดมองคนทั้งคู่สลับไปมา ในที่สุดก็อดรนทนไม่ไหว วิ่งตามหลังเขามาพลางตวาดถามด้วยความโกรธเกรี้ยว "อิงเฟิ่งเหลียน นางเป็นผู้ใดกัน เหตุใดเจ้าถึงมาคลุกคลีอยู่กับมนุษย์ธรรมดาเช่นนี้!"
อิงเฟิ่งเหลียนไม่สนใจไยดีนาง กระชับร่างในอ้อมแขนให้แนบแน่นขึ้น ก่อนช้อนตัวนางขึ้นอุ้มพาดอก แล้วก้าวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าไปยังกระท่อมไม้ลึกเข้าไปในป่า
คงชิงที่ซ่อนตัวอยู่ด้านข้างมาตลอดรีบปรากฏกายขึ้น เดินตามมาติดๆ พลางยื่นมือออกไป "นายท่าน ให้ข้าน้อยอุ้มเองขอรับ"
ทว่าอิงเฟิ่งเหลียนไม่มีทีท่าว่าจะส่งคนในอ้อมแขนให้ ฝีเท้ายังคงก้าวเดินไม่หยุดพลางเอ่ยสั่งการ "ไปเมืองใกล้ๆ จับตัวผู้ฝึกแพทย์มาสักคน"
คงชิงชะงักไปเล็กน้อย รีบหลุบตาลงซ่อนประกายความรู้สึกในแววตา เอ่ยรับคำเสียงต่ำ "ข้าน้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้ขอรับ" จากนั้นก็รีบเร่งรุดจากไปตามคำสั่ง
อิงเฟิ่งเหลียนเดินมาถึงหน้ากระท่อมไม้ ยกเท้าถีบประตูที่ปิดสนิทเปิดออก แล้วอุ้มเหยียนเสวียนเจาเดินตรงเข้าไปด้านใน หนิงอวี่ที่คิดจะตามเข้าไปซักไซ้ต่อ เกือบถูกบานประตูที่กระแทกปิดใส่หน้าอย่างแรง จึงถูกขวางไว้ด้านนอก