เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 ทุ่งบุปผาสีเลือด
"บุปผาจิงเยว่..." เหยียนเสวียนเจาก้มมองดอกไม้รูปร่างประหลาดในมือ พลางพึมพำชื่อของมันออกมาเบาๆ
จันทร์ในวารี บุปผาในกระจกเงา ความงดงามลวงตาที่อาจเอื้อมไม่ถึง...
เหยียนเสวียนเจาทุบกำปั้นลงบนฝ่ามือดังปัง ชั่วพริบตานั้นนางก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดจนทะลุปรุโปร่ง นางถูกปีศาจบุปผาจิงเยว่ดึงเข้ามาในภาพลวงตาที่มันบรรจงถักทอขึ้นนั่นเอง
ปีศาจดอกไม้เจ้าเล่ห์ตัวนี้ขโมยเศษเสี้ยวความทรงจำในส่วนลึกของจิตใจนางไป แล้วจำแลงกายเป็น "เขา" เพื่อเนรมิตฝันหวานอันแสนสมบูรณ์แบบขึ้นมาล่อลวงให้นางจมดิ่งลงไปในนั้น
โชคดีที่ความทรงจำของนางเกี่ยวกับ "เขา" นั้นเลือนรางและขาดวิ่นอยู่เป็นทุนเดิม ดังนั้นแม้ปีศาจดอกไม้จะสวมรอยได้ใกล้เคียงกับนิสัยใจคอของเขาเพียงใด แต่ก็ยังมีจุดเล็กๆ น้อยๆ ที่ดูขัดตา ทำให้นางยังคงคลางแคลงใจอยู่ลึกๆ
ความระแวดระวังโดยสัญชาตญาณนี้เองที่ทำให้นางมองทะลุมายาออกมาได้ในที่สุด ทันทีที่ภาพลวงตาถูกเปิดโปง มันก็แตกสลายราวกับฟองสบู่ ปีศาจดอกไม้ที่อาศัยอยู่ในฝันคงดับสูญไปพร้อมกับการพังทลายของภาพลวงตา เหลือทิ้งไว้เพียงร่างต้นดอกนี้เท่านั้น