เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 ออกเรือน ข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ
“จุดประทัดได้ ถอยออกไปให้ห่างๆ หน่อย!”
สิ้นเสียงตะโกน เหล่าสาวใช้ที่ประคองของขวัญมงคลหลากหลายชนิดเดินขวักไขว่ไปมาต่างพากันหยุดฝีเท้า แยกย้ายไปยืนล้อมวงอยู่รอบๆ มองดูการจุดประทัดด้วยความตื่นเต้น คึกคักประหนึ่งกำลังฉลองวันขึ้นปีใหม่
กลางลานเรือนเผยให้เห็นพื้นที่ว่างเล็กๆ แห่งหนึ่ง
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเข้าใกล้แล้ว บ่าวชายผู้ทำหน้าที่จุดประทัดก็หยิบชุดจุดไฟออกมาเป่าเบาๆ อย่างคล่องแคล่ว เปลวไฟพลันลุกวาบขึ้น เขาใช้มือป้องลม ค่อยๆ ยื่นเปลวไฟเข้าไปจ่อชนวน ประกายไฟสีส้มแดงไต่เลื้อยไปตามสายชนวนดังเปรี๊ยะปร๊ะ ก่อนจะระเบิดบานสะพรั่งเป็นสีแดงสดฉานส่งเสียงกึกก้องในชั่วพริบตา
สะเก็ดประทัดที่แตกกระจายกระเด็นไปโดนบานหน้าต่าง แรงสั่นสะเทือนทำให้ผ้าม่านริมหน้าต่างแง้มออกเป็นช่องเล็กๆ เผยให้เห็นใบหน้าอันกลัดกลุ้มของเจ้าสาว
ตรงกันข้ามกับบรรยากาศคึกคักเปี่ยมสุขด้านนอก ภายในห้องหอของเหยียนเสวียนเจาเรียกได้ว่าอึมครึมเศร้าหมองจนถึงขีดสุด
เหยียนเสวียนเจาสวมมงกุฎหงส์อาภรณ์วิวาห์ แต่งหน้าจัดเต็มนั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ทว่าเวลานี้นางไม่มีกะจิตกะใจจะชื่นชมความงดงามในชุดเจ้าสาวของตนเองเลยแม้แต่น้อย
หญิงสาวในกระจกขมวดคิ้วมุ่น ต่อให้พอกแป้งและชาดหนาเตอะเพียงใด ก็ไม่อาจปกปิดใบหน้าอันซีดเซียวและแววตาที่ตื่นตระหนกอยู่เบื้องล่างได้