บทที่ 264 ผู้ผนึกฝังไม่สนใจเมืองไท่แล้วงั้นเหรอ?

บทที่ 264 ผู้ผนึกฝังไม่สนใจเมืองไท่แล้วงั้นเหรอ?

เมืองไท่

ในค่ำคืนนี้ ดวงจันทร์สว่างไสวหมู่ดาวริบหรี่ แสงจันทร์สาดส่องลงบนเสาไฟริมถนน ทอดเงาของเสาไฟทอดยาวออกไปไกลแสนไกล

เวลาสี่ทุ่ม

ร่างของเด็กนักเรียนในชุดยูนิฟอร์มสะพายกระเป๋านักเรียนกำลังเดินอยู่บนถนนที่ไร้ผู้คน

เธอคือนักเรียนหญิงชั้น ม.6 ที่เพิ่งเลิกเรียน ช่วงนี้หลักสูตรของกรมบ่มเพาะวิญญาณค่อนข้างยาก ทั้งบ้านก็อยู่ไกลจากโรงเรียน จึงเพิ่งได้เดินกลับบ้านในเวลานี้

ในยามนี้ รอบข้างเงียบสงัดไร้สรรพเสียง ความมืดมิดยามค่ำคืนราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังแยกเขี้ยว กางกรงเล็บ คล้ายกับว่าพร้อมจะกลืนกินเธอลงท้องได้ทุกวินาที

“มืดจังเลย รีบเดินดีกว่า”

เด็กสาวตัวสั่นเล็กน้อย เธอรัดสายสะพายกระเป๋าให้กระชับแล้วเร่งฝีเท้าเดินมุ่งหน้ากลับบ้าน