บทที่ 258 ทำไมเธอถึงนึกเสียใจทีหลัง?

บทที่ 258 ทำไมเธอถึงนึกเสียใจทีหลัง?

มือข้างหนึ่งจับม่านเอาไว้ ข้อนิ้วเด่นชัด เป็นมือของคนหนุ่ม

ตามด้วย

ม่านที่เปิดกว้างออกต่อหน้าต่อตาผู้คนทั่วทั้งหอประชุม

พรึ่บ!

เบื้องหลังม่าน ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเดินออกมาข้างหน้า

เขายืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟ รูปร่างสูงโปร่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มจางๆ ชวนมอง

"สวัสดีตอนบ่ายครับผู้บำเพ็ญทุกท่าน"

น้ำเสียงเรียบเรื่อยดังกังวานผ่านเครื่องขยายเสียงไปทั่วทุกซอกทุกมุมของหอประชุม

ฟางอี้ยืนอยู่หน้าเวทีพลางค้อมศีรษะลงเล็กน้อย