บทที่ 151 ใต้ตะวันทมิฬ หนูทดลองอันคึกคัก

บทที่ 151 ใต้ตะวันทมิฬ หนูทดลองอันคึกคัก

หืม? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

ทางเดินสายเล็กตรงหน้ากับฟางอี้พลันอันตรธานหายไปในพริบตา เบื้องหน้ามืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือทั้งห้า ราวกับตกลงสู่ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

หมัดของเจียงลู่ซัดเข้าใส่อากาศอย่างจัง จนเกือบจะเสียหลักล้มคว่ำไปเอง

จากนั้น เขาก็เหมือนจะตระหนักอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"วิชาใหม่เหรอ? หมอนั่นไม่ใช่ผู้เบิกทางคุณสมบัติสายฟ้าหรอกเหรอ? ทำไมถึงยังมีวิชาประหลาดพิลึกแบบนี้อีก?"

ตอนนี้เจียงลู่พอจะเดาได้แล้วว่า ตนเองถูกฟางอี้ลากเข้ามาในมิติแห่งหนึ่ง

ต้องหาทางออกไปให้ได้ก่อน

เจียงลู่เริ่มก้าวเดินไปในความมืด ทว่ายิ่งเดินเขาก็ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี ที่นี่ราวกับเป็นห้วงลึกที่ไร้จุดสิ้นสุด เขาอยู่ในนี้ได้เพียงครู่เดียว ก็บังเกิดความสิ้นหวังอย่างสุดซึ้งขึ้นมา

"จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้"