บทที่ 55 ยามเขามองฟางอี้ กลับดั่งชีปะขาวตัวจ้อยแหงนมองฟ้าคราม

บทที่ 55 ยามเขามองฟางอี้ กลับดั่งชีปะขาวตัวจ้อยแหงนมองฟ้าคราม

พานหนิงเป็นผู้เบิกทางระดับขวานเทวะสี่ดาว ในหมู่ผู้เบิกทาง ณ ปัจจุบัน เขาถือเป็นระดับแนวหน้า 10% แรก ทว่าในยามนี้ เขากลับกำลังหวาดกลัวชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้

คนธรรมดามองผู้เบิกทาง ดั่งกบในก้นบ่อแหงนมองดวงจันทร์บนนภา

ทว่ายามเขามองฟางอี้ กลับดั่งชีปะขาวตัวจ้อยแหงนมองฟ้าคราม

ความต่างชั้นของพรสวรรค์ที่ห่างไกลกันลิบนี้ ทำให้เขาเกิดความหวาดกลัวขึ้นในใจ

นี่ไม่ใช่สิ่งที่ความพยายามหรือความขยันหมั่นเพียรจะชดเชยได้เลยแม้แต่น้อย

การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของฟ้าดิน โลกถูกเขียนขึ้นมาใหม่

ผู้เบิกทางกี่มากน้อยที่หลงคิดว่าตัวเองไม่ธรรมดา มีกี่คนที่ทลายพันธนาการ ทุกคนต่างนึกว่าตนสามารถฝืนลิขิตเปลี่ยนชะตา ทว่าในวินาทีที่ได้พบคนอย่างฟางอี้ สันหลังแห่งความหยิ่งทรนงกลับถูกกดทับจนหักงอ

แล้วยังมี...

พานหนิงละสายตาจากฟางอี้ แล้วเลื่อนไปมองหลินอีอีที่อยู่ข้างๆ