กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ละอองฝุ่น
ตอนที่ 298 ไปดูฝนดาวตกด้วยกัน
“ซี๊ด หนาวชะมัด หนาวมาก หนาวสุดๆ” จ้าวเข่อเล่อกระชับเสื้อให้แน่นขึ้น พลางถูมือไปมาแล้วเป่าลมหายใจอุ่นๆ รดฝ่ามือจนกลายเป็นไอขาวจางๆ ที่ลอยหายไปในพริบตา
10:38
นาฬิกาข้อมือบ่งบอกเวลาตอนนี้ไว้อย่างชัดเจน
“ตกลงใครเป็นคนต้นคิดให้มาปีนเขาผิงซานกลางดึกเนี่ย ที่นี่น่ากลัวชะมัด ทั้งมืดทั้งวังเวง” โจวเคอกวาดสายตามองซ้ายมองขวาด้วยท่าทางหวาดระแวง ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเดินขึ้นไปตามทางบนเขาอย่างระมัดระวัง
“เอาเป็นว่านายอยากดูฝนดาวตกไหมล่ะ” เฉินชิ่งเซินเดินนำอยู่หน้าสุด เขาปรับไฟฉายในมือให้สว่างเต็มที่ ส่องให้เห็นขั้นบันไดหินทอดยาวตรงไปยังยอดเขา
เมื่อแหงนหน้ามองขึ้นไป พระจันทร์สว่างกระจ่างฟ้าจนดวงดาวเลือนราง ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนอันโปร่งโล่ง แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องลงมาต้องผืนป่าอันเงียบสงบ
“ก็ต้องอยากสิ นี่มันฝนดาวตกโอไรออนครั้งใหญ่ที่สุดในรอบหลายสิบปีเลยนะ” โจวเคอบ่นพึมพำเบาๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้เหลยหรานซวี่ที่อยู่ทางซ้ายมืออีกนิด
จ้าวเข่อเล่อมองสามคนที่เดินเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ข้างหน้าแล้วก็อดขำไม่ได้ ด้านขวาของเหลยหรานซวี่คือโจวเคอ ส่วนด้านซ้ายคือลั่วเวย