ตอนที่ 288 จนกระทั่งสิ้นสุดกลางฤดูร้อน (จบบริบูรณ์)

ตอนที่ 288 จนกระทั่งสิ้นสุดกลางฤดูร้อน (จบบริบูรณ์)

ตอนที่เฉินชิ่งเซินลืมตาตื่นขึ้นมา เสียงฝนเทกระหน่ำก็ดังอยู่ข้างหู

มันเงียบสงบและสบายใจ เหมือนกับน้ำตาตอนที่คนรักได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

“นายตื่นแล้วเหรอ” เสียงผู้หญิงที่อ่อนโยนดังขึ้น

“ฉัน...” เฉินชิ่งเซินลืมตาทั้งสองข้างขึ้น ก็เห็นผู้หญิงหน้าตาสะสวยหมดจดคนหนึ่งกำลังกางร่มยืนอยู่ตรงหน้าเขา

เฉินชิ่งเซินลุกขึ้นยืนใต้ร่มแดงด้วยความงุนงง แล้วมองไปยังแม่น้ำชางหลิงที่ไหลเชี่ยวกรากอยู่ไกลๆ น้ำในแม่น้ำช่วงหน้าฝนไหลแรงเป็นพิเศษ แต่มันไม่มีวังน้ำวนที่เกิดจากรูหนอนโผล่มาตรงกลางนั้นอีกแล้ว

ฤทธิ์ยาคลายกังวลที่ไป๋จิ่งให้มายังคงแรงเกินไปจริงๆ เฉินชิ่งเซินไม่รู้เลยว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหนแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือ ตัวเองดันนอนอยู่ข้างจุดชมวิวใต้สะพานหลินเจียง

และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาก็คือ ฉู่ไป๋เถา

ราวกับได้ย้อนกลับมาที่จุดเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แต่นี่ก็คือจุดสิ้นสุดสุดท้ายแล้วจริงๆ

เฉินชิ่งเซินเข้าใจทันทีว่า ทุกอย่างสำเร็จเรียบร้อยแล้ว