ตอนที่ 245 น้ำตา

ตอนที่ 245 น้ำตา

น้ำตาเปียกชุ่มเสื้อของเฉินชิ่งเซิน สัมผัสอุ่นปนเย็นเฉียบนั้นให้ความรู้สึกยิ่งกว่าสายฝนห่าไหนๆ ในฤดูร้อนนี้

ท่ามกลางกลางฤดูร้อนอันไร้จุดสิ้นสุด เฉินชิ่งเซินเคยชินกับการแช่อยู่ใต้ฝนกระหน่ำมานานแล้ว ยอมปล่อยให้ของเหลวเหนอะหนะรสฝาดเทราดรดทั่วตัวเพื่อละลายกลืนชีวิตของเขา

ถึงจะตากฝนมานับหมื่นนับพันครั้ง แต่นั่นก็เป็นแค่น้ำเปล่า ไม่ใช่น้ำตา

เพราะน้ำตาเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก ความทรงจำ ไออุ่น รวมถึงความรักที่ไม่ต้องเอ่ยปากพูด ต่างฝ่ายก็ต่างรู้ดีอยู่แก่ใจ

เฉินชิ่งเซินมองหน้าฉู่ไป๋เถาในห้องสลัว แสงฟ้าที่มืดลงเรื่อยๆ เคลือบคลุมคิ้วและตาของเธอ ในที่สุดเขาก็ได้เห็นฉู่ไป๋เถาตอนโตเป็นผู้ใหญ่เสียที