ตอนที่ 149 รอยร้าว

ตอนที่ 149 รอยร้าว

เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้ตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

ทำไมถึงเกิดความคิดที่น่ารังเกียจพวกนั้นขึ้นมาได้

เฉินชิ่งเซินยืนนิ่งค้างอยู่ใต้แสงแดด หอบหายใจด้วยความรู้สึกขวัญผวา ความคิดดำมืดเมื่อครู่พลุ่งพล่านเข้ามาในสมองจนแทบควบคุมไม่อยู่

เฉินชิ่งเซินกุมลูกบาศก์สีดำในกระเป๋าเสื้อไว้ พอความเย็นที่คุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วตัว เขาถึงค่อยสงบใจลงได้อย่างสิ้นเชิง

ไม่ถูก ไม่ถูกต้อง สภาพจิตใจของเขาต้องมีปัญหาไปแล้วแน่ ๆ ในการวนลูปซ้ำแล้วซ้ำเล่านับพันนับหมื่นครั้ง ตลอดช่วงเวลาที่ต้องรีสตาร์ตนับครั้งไม่ถ้วนยาวนานหลายร้อยปี จิตใจของเฉินชิ่งเซินก็แทบจะถึงขีดจำกัดไปนานแล้ว เหมือนกับชิ้นส่วนข้างในตุ๊กตาไขลานที่มีรอยร้าวเกิดขึ้น