กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ละอองฝุ่น
ตอนที่ 132 ตัวแปรที่ใหญ่ที่สุดบนเส้นเวลา
“เอาเถอะ กินเยอะๆ หน่อย ถึงจะไม่รู้ว่ามุดรูหนอนไปแล้วจะอ้วกออกมาอีกหรือเปล่าก็เถอะ”
จ้าวเข่อเล่อเห็นเฉินชิ่งเซินยืนเหม่อ จึงยกมือเตรียมจะยื่นซาลาเปาไส้ผักกาดดองแห้งให้ แต่ไม่นึกเลยว่าเฉินชิ่งเซินจะเหมือนอ่านทางเขาออก ยื่นมือไปคว้ากลางอากาศได้พอดี
สองคนนี้รู้ใจกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย...
เฉินชิ่งเซินกัดซาลาเปาไปคำหนึ่ง ลุกขึ้นยืนทอดสายตามองสายน้ำที่ไหลเชี่ยวกรากของแม่น้ำชางหลิง ยิ้มมุมปากน้อยๆ “เข่อเล่อ ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะแล้ว”
“พิลึกคน เพิ่งเคยเห็นคนกินซาลาเปาแล้วฟินขนาดนี้เป็นครั้งแรก” จ้าวเข่อเล่อพึมพำ