ตอนที่ 45 ปะทุ

ตอนที่ 45 ปะทุ

เงียบกริบ

บางครั้งความเจ็บปวดที่แท้จริงก็ไม่จำเป็นต้องส่งเสียง บนเขามีเพียงเสียงฝนอันเปล่าเปลี่ยวที่ดังก้องอยู่

ข้อนิ้วของเฉินชิ่งเซินเกร็งแน่นจนซีดขาว ราวกับว่าแค่จับให้แน่นขึ้นอีกนิดก็จะรั้งฉู่ไป๋เถาไว้ได้ แต่อย่างไรก็เปล่าประโยชน์ เจ้าของไทม์แคปซูลและคนที่เขียนจดหมายฉบับนี้ตายไปตั้งแต่ฤดูร้อนเมื่อสิบปีก่อนแล้ว

ข้างกายไม่มีฉู่ไป๋เถาวัยยี่สิบเจ็ดปี เฉินชิ่งเซินจึงไม่อาจถือจดหมายลายมือนั้นแล้วบอกเธอว่า รอนานเลยนะ

ทำไมล่ะ ทำไมเธอถึงรอไม่ไหวกัน?

“ชิ่งเซิน... ชิ่งเซิน!” จ้าวเข่อเล่อตะโกนเรียกชื่อเฉินชิ่งเซิน ทว่าดวงตาบนใบหน้าซีดเผือดคู่นั้นกลับว่างเปล่าไร้แวว