ตอนที่ 37 บินกลางสายฝน

ตอนที่ 37 บินกลางสายฝน

ฝนเทลงมาอย่างหนัก ลมมรสุมฤดูร้อนพัดกระหน่ำอยู่ใต้ท้องฟ้าอันมืดครึ้ม เสียงสายน้ำสาดซัดกลบทุกสรรพเสียงจนหมดสิ้น เฉินชิ่งเซินรู้สึกขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ ราวกับตัวเองกำลังแล่นฝ่าผืนน้ำกว้างใหญ่ที่จวนเจียนจะเอ่อล้น

เฉินชิ่งเซินไม่เคยเห็นเมืองหลินเจียงที่เงียบเหงาขนาดนี้มาก่อน เหมือนว่าเมืองนี้มีไว้สำหรับเขากับฉู่ไป๋เถาเพียงสองคนเท่านั้น

หลังจากกรมอุตุนิยมวิทยาประกาศเตือนภัยระดับสีส้มของพายุไต้ฝุ่น วันนี้ทั้งเมืองก็หยุดงานและระงับการผลิตทุกอย่าง บนถนนไม่มีคนแม้แต่คนเดียว มีเพียงซากจักรยานล้มระเนระนาด กิ่งไม้หักโค่น รั้วกั้นเอียงกะเท่เร่ และป้ายโฆษณาที่ร่วงลงมาจากฟ้า กระแทกพื้นถนนกับฝากระโปรงหน้ารถยนต์จนเป็นรอยบุบยุบลงไป