ตอนที่ 17 เธอที่ไม่มีตัวตน

ตอนที่ 17 เธอที่ไม่มีตัวตน

พอกลับถึงบ้าน เมืองหลินเจียงก็เข้าสู่ยามค่ำคืนแล้ว

เมฆดำทะมึน ดาวบนฟ้าบางตา ทั้งเมืองเหมือนถูกม่านทึบที่ไร้ช่องลมโอบล้อมไว้จนอึดอัด

ฉู่ไป๋เถายื่นมือออกไปนอกหน้าต่าง ลมมรสุมฤดูร้อนพัดหนีไปทั่วเมือง ผ่านม่านเมฆ ผ่านตึกรามบ้านช่อง และลอดผ่านซอกนิ้วของเธอ

เมฆลอยต่ำมาก เหมือนจะต่อเชื่อมกับดาดฟ้า ระยะห่างระหว่างปลายนิ้วกับท้องฟ้าอยู่ใกล้กันแค่นิดเดียว

เป็นสัญญาณเตือนว่าพายุฝนลูกใหญ่กำลังจะซัดมาอีกระลอก

เฉินชิ่งเซินนั่งนิ่งอยู่บนโซฟามานานมาก บนรถแท็กซี่เขาก็นั่งค้างอยู่ท่าเดิมแบบนี้

คิดไม่ตก นิ่งเงียบ และเหม่อลอย ยิ่งเวลาผ่านไป ความหวาดกลัวก็ยิ่งค่อย ๆ แผ่ซ่านออกมา

คิดยังไงก็ไม่เข้าใจ โลกใบนี้มันเป็นอะไรไปแล้ว?