กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 นางเพียงหมายตาร่างกายศิษย์พี่ใหญ่
“โอ๊ย พวกเจ้าคงไม่ได้รอให้พวกเราวิงวอนขอร้องกระมัง” ซูเซี่ยนอีเอ่ยเยาะเย้ยทันที
สีหน้าของเฟิงอู๋เยวี่ยเรียบเฉย คำพูดที่เอ่ยออกมากลับคมคาย “ข้าเห็นเจ้าอายุยังไม่มาก แต่หน้ากลับใหญ่โตเสียจริง”
เย่เจินเจินมีคำพูดติดค้างอยู่ในลำคอ
นางรู้สึกว่าคนสำนักชิงเหมี่ยวสมองมีปัญหา
ศิษย์พี่จิ่นเย่กำลังตกอยู่ในอันตราย
สิ่งที่ควรห่วงมากที่สุดไม่ใช่การช่วยเขาหรือ?
พวกเขากลับยังมีใจมาพูดจาเหน็บแนมพวกนาง
นางไม่พอใจอยู่บ้าง “คนสำนักชิงเหมี่ยวของพวกเจ้า ไม่รู้จักหนักเบากันเช่นนี้ทุกคนหรือ?”
“พวกเราจะรู้จักหนักเบาหรือไม่ไม่สำคัญ แต่พวกเรารู้จักละอาย” ลู่หลิงโยวก็ยิ้มพลางซ้ำเติม