เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 เหตุใดจึงได้รับเลือกเป็นศิษย์สายตรง
“ของแบบนั้นไม่ใช่ราคาถูกหรือ?”
ถึงจะราคาถูก แต่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเลย เก็บเล็กผสมน้อยไม่ใช่หรือ
เถ้าแก่จ้าวยิ้มตาหยี “ทางเมืองลั่วเฟิงส่งข่าวมาว่า ลูกค้าที่เคยซื้อโอสถแบบนั้นต่างมาถามหลายครั้งแล้ว เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน” เถ้าแก่จ้าวกัดฟัน “ข้ารับซื้อจากเจ้าในราคาขวดละ 2 ตำลึงเงิน เจ้าเห็นว่าอย่างไร...”
เดิมทีโอสถราคาถูกชนิดนั้นเขาก็ขายขวดละ 5 ตำลึงเงินอยู่แล้ว ต่อให้เพิ่มราคารับซื้อเป็น 2 ตำลึงเงิน เขาก็ยังได้กำไรมากกว่าหนึ่งเท่าตัว
กิจการของหอไป่จือในเมืองลั่วเฟิงกับเมืองชิงเฟิงยังพอไปได้ดีอยู่บ้าง ส่วนที่อื่นกลับเปิดตลาดไม่ได้เลย แม้ฝืนเปิดร้านขึ้นมาหลายแห่ง กำไรก็ยังน้อยนิดจนยากจะประคองกิจการต่อ
โดยเฉพาะแถบใกล้เขตแดนของหอหลิงอวิ๋น ของดีที่พวกเขามี ในสายตาคนที่นั่นกลับไม่ต่างจากขยะ