เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 นางเกิดมาเพื่อแข่งขันจนสุดชีวิต
ใบหน้าเล็กขาวผ่องของลู่หลิงโยวพลันเปลี่ยนเป็นสีหน้าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน
“เห็นแก่ที่เจ้าเคยเป็นศิษย์พี่ของข้า ข้าขอเตือนสักคำ ทำผิดก็ต้องยอมรับ ข้าช่วยแบกรับความผิดแทนเจ้าไปแล้วสองครั้ง ตอนนี้เจ้าเกือบทำให้คนคนหนึ่งต้องตาย หากยังไม่กล้ายอมรับความผิดของตน ไม่กลัวหรือว่าสภาวะจิตจะไม่มั่นคงจนกระทบการบำเพ็ญเพียร?”
“เดิมทีข้าก็ไม่อยากพูดความจริงต่อหน้าทุกคน แต่ข้าออกจากสำนักมาแล้วแท้ ๆ เจ้ายังไม่ยอมเผชิญความจริง ข้าจึงจำต้องพูดออกมา เพื่อไม่ให้เจ้าทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
เมื่อเห็นศิษย์ร่วมสำนักรอบข้างต่างมองตนด้วยแววตาตื่นตะลึงและผิดแผก ผู้อาวุโสลำดับสี่ยิ่งขมวดคิ้ว ซ่งอี้ซิวข่มใจไม่ให้ชักมือฟาดนาง กัดฟันพูดลอดไรฟัน “เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร?”
ลู่หลิงโยวรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ตอนนี้นางยังอยู่ในเขตแดนของสำนักอู๋จี๋ หากดึงเย่เจินเจินออกมาในตอนนี้ เกรงว่าฉู่หลินกับซ่งอี้ซิวและคนอื่น ๆ จะไม่ยอมให้นางเดินออกจากประตูใหญ่
เย่เจินเจินยังจัดการไม่ได้ชั่วคราว เช่นนั้นก็ให้ซ่งอี้ซิวแบกรับความผิดแทนไปก่อน อย่างไรก็ต้องมีคนแบกมิใช่หรือ?