ตอนที่ 221 เรดาร์ครอบคลุมรอบทิศของซื่อเป่า

ซื่อเป่าเปลือยเท้าคู่เล็ก ย่ำลงบนอิฐเขียวอันเย็นเยียบ ประหนึ่งกระสุนปืนใหญ่ลูกน้อยที่ไร้สุ้มเสียง พุ่งชนเปิดประตูห้องนอนใหญ่เข้าไปเต็มแรง

“พ่อ! แม่! มีคนเลว!”

น้ำเสียงไร้เดียงสากดต่ำลงอย่างที่สุด แต่กลับแฝงความร้อนรนดั่งไฟลนก้น

ภายในความมืดมิด ลู่เป่ยเฉินเบิกตากว้างฉับพลัน

สัญชาตญาณความระแวดระวังจากการเฉียดเส้นแบ่งความเป็นความตายมานานปี ทำให้เขาควักอาวุธประจำกายออกมาจากใต้หมอนโดยสัญชาตญาณ

นิ้วโป้งสะกิดเบา ๆ

เสียง “กริ๊ก” ดังขึ้น ห้ามไกถูกปลดแล้ว

ซูเหมียนเยวี่ยพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงซื่อเป่าเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกในทันที “เสี่ยวซื่อ ไม่ต้องกลัว ได้ยินอะไรกันมา”