เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“รับคำสั่งจากผู้บัญชาการเฉิน ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปฉันจะเป็นผู้เข้าควบคุมห้องทดลองลับสุดยอดโดยสมบูรณ์ เชิญผู้ไม่เกี่ยวข้องออกไป หากไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ห้ามใครเข้าใกล้ห้องทดลองแม้แต่ก้าวเดียว”
สิ้นเสียงของซูเหมียนเยวี่ย หลี่เฟิงก็โบกมือใหญ่ ทหารติดอาวุธครบมือสองนายก้าวขึ้นมาทันที ตรงเข้าประกบแขนของซุนฉางหมิงไว้ทั้งซ้ายและขวา
“พวกแกจะทำอะไร ฉันเป็นหัวหน้ากลุ่มผู้เชี่ยวชาญที่เมืองหลวงส่งมานะ พวกแกทำเรื่องเหลวไหลอะไรกัน” ซุนฉางหมิงโกรธจนตัวสั่น แว่นสายตายาวเอียงกะเท่เร่ลงมาที่สันจมูก “ซูเหมียนเยวี่ย เธอเอาชีวิตคนมาล้อเล่นแบบนี้ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ต่อให้เธอขึ้นศาลทหารก็ชดใช้ไม่ไหวหรอก”
“ส่งผู้เฒ่าซุนกลับไปพักผ่อนที่เรือนรับรอง” ซูเหมียนเยวี่ยไม่แม้แต่จะมองเขา น้ำเสียงเย็นชาเด็ดขาด
ผู้เชี่ยวชาญหนุ่มสาวสองสามคนเห็นเช่นนั้นก็ไหนเลยจะกล้าพูดจาไร้สาระ รีบเก็บข้าวของแล้ววิ่งเตลิดออกไปด้วยความหดหู่
ซุนฉางหมิงก่นด่าไปตลอดทางขณะถูกหิ้วปีกออกไปตามระเบียงทางเดิน ประตูเหล็กกันระเบิดอันหนาหนักปิดลงเสียงดัง “ปัง” แนบสนิท
ภายในห้องทดลองเงียบสงบลงอย่างสิ้นเชิง