เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เช้าตรู่ ลมแห่งแดนเหนือยังคงพัดพาความหนาวเย็นยะเยือกเสียดกระดูก
ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง ภายในลานกว้างของโรงงานผลิตยาก็ดังกึกก้องไปด้วยเสียงหม้อต้มน้ำแล้ว
ซูเหมียนเยวี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้านทะมัดทะแมง จูงมืออู่เป่าลู่จิ่นอวี๋ เดินผ่านระเบียงทางเดินอย่างไม่ช้าไม่เร็ว มุ่งหน้าไปยังห้องปรุงยาหลักที่อยู่สุดปลายระเบียงทางเดิน
ตรงหัวมุมระเบียงทางเดิน ต้าเป่าลู่จือเหยาและซื่อเป่าลู่เฉินเฟิงกำลังพิงกำแพงอยู่
เมื่อเห็นซูเหมียนเยวี่ยเดินมา ซื่อเป่าก็หลับตาลง ใบหูน้อยทั้งสองข้างขยับไหวเบา ๆ ราวกับเรดาร์อันแม่นยำที่กำลังกวาดตรวจทั่วทั้งพื้นที่
ไม่กี่วินาทีต่อมา ซื่อเป่าก็ลืมตาขึ้น พยักหน้าให้ซูเหมียนเยวี่ยพลางกดเสียงต่ำพูดว่า “แม่ ก้อนโลหะนั้นยังอยู่ในท่อระบายอากาศ คนที่อยู่เรือนรับรองห่างออกไป 300 เมตรตื่นแล้ว หัวใจเต้นเร็วมาก กำลังใส่หูฟังเฝ้าอยู่เลย”
มุมปากของซูเหมียนเยวี่ยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาดุดัน
เธอยื่นมือไปลูบหัวซื่อเป่า ส่งสายตาให้ต้าเป่า จากนั้นจึงผลักเปิดประตูเหล็กหนาหนักของห้องปรุงยา
ภายในห้องปรุงยาตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรอันเข้มข้น ซูเหมียนเยวี่ยหันกลับไปลงกลอนประตูแน่นหนา ดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมาให้อู่เป่านั่งลง