ตอนที่ 206 ซานเป่าควบคุมสัตว์ขับไล่คลื่นสัตว์

เสียงที่เปล่งออกมาจากส่วนลึกในลำคอของซานเป่าไม่ได้ดังนัก ทว่ากลับแฝงด้วยแรงสั่นสะเทือนที่มีความถี่ต่ำอย่างยิ่ง

เสียงนี้แผ่กระจายเลียบไปตามหิมะที่ทับถมบนพื้น เจาะทะลวงผ่านสายลมหนาวเหน็บ แม้แต่ลู่เป่ยเฉินที่กำทวนเหล็กไว้แน่นในคูสนามเพลาะ ก็ยังรู้สึกชาหนึบที่ฝ่าเท้า หัวใจเต้นแรงขึ้นมาหนึ่งจังหวะตามไปด้วย

ต้าไป๋ราชันหมาป่าขาวเงยหน้าขึ้น ส่งเสียงหมาป่าหอนกังวานทุ้มยาวนาน สอดประสานไปตามความถี่ของซานเป่า

เสียงหมาป่าหอนประหนึ่งคมดาบที่ฉีกกระชากพายุหิมะ

หมีตาบอดเฒ่ากลายพันธุ์ตัวที่พุ่งเข้ามาอยู่หน้าสุดตัวนั้น เมื่อได้ยินเสียงนี้ ร่างกายมหึมาก็ชะงักลง อุ้งตีนหมีขนาดใหญ่ยักษ์ที่ยกขึ้นสูงจนพอจะตบหินแกรนิตแหลกละเอียดได้ของมัน กลับหยุดนิ่งค้างอยู่กลางอากาศอย่างไม่น่าเชื่อ

ลู่เป่ยเฉินกำทวนในมือแน่น กลางฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ เขาอยากจะพุ่งตัวออกไป แต่กลับถูกซูเหมียนเยวี่ยจับข้อมือเอาไว้แน่น

“เมีย นั่นมันหมีเชียวนะ!” ลู่เป่ยเฉินส่งเสียงสั่นเครือ นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง