ตอนที่ 157 ซ้อนแผนตลบหลัง

“แม่ ข้างนอกกำแพงเมื่อกี้มีคนมาคนหนึ่ง เขาฝังของบางอย่างไว้ใต้แปลงดอกไม้บ้านเรา” ซื่อเป่าชี้ไปทางกำแพงลานบ้าน กดเสียงลงต่ำมาก แต่น้ำเสียงแน่วแน่อย่างยิ่ง

ซูเหมียนเยวี่ยคว่ำพู่กันในมือลง หันไปมองซื่อเป่า “เกิดอะไรขึ้น ได้ยินชัดไหมว่าคนผู้นั้นหน้าตาเป็นอะไรกัน หรือมีจุดเด่นอะไรบ้าง”

ซื่อเป่าพยักหน้า ในหัวน้อย ๆ หวนนึกถึงทุกรายละเอียดเสียงที่จับได้เมื่อครู่อย่างรวดเร็ว “เขาใส่รองเท้าพื้นยาง เจตนาเดินปลายเท้าแบะออก จังหวะหัวใจนิ่งมาก เป็นมือเก่าที่เชี่ยวชาญเรื่องลอบกัดแบบนี้ เขาเอาน้ำร้อนมาราดละลายดินเยือกแข็งในแปลงดอกไม้ แล้วขุดหลุมลึกครึ่งฉื่อ”

ลู่จือเหยาหรือต้าเป่าที่นั่งดูแบบแปลนอยู่ตรงข้ามโต๊ะบนเตียงเตามาตลอด วางดินสอในมือลง ยืดตัวขึ้นมองซื่อเป่า “น้องชายคนที่สี่ นายฟังออกไหมว่าของที่เขาฝังลงไปคืออะไรกัน”

ซื่อเป่าหลับตาลง ราวกับย้อนกลับไปในชั่วพริบตานั้นอีกครั้ง “ข้างนอกห่อด้วยกระดาษน้ำมันหนามากชั้นหนึ่ง เป็นแบบที่กันน้ำ ด้านในเป็นกล่องเหล็ก ข้างในกล่องเหล็กมีเสียงสะเก็ดระเบิดโลหะกับเฟืองชิ้นเล็กขบกัน พอโดนลมหนาวข้างนอกพัด กล่องเหล็กก็หดตัว ชิ้นส่วนข้างในจึงส่งเสียง ‘กริ๊ก’ แผ่วเบามาก เสียงทึบกว่านาฬิกา เหมือนของที่มีปุ่มกด”

ต้าเป่าหรี่ตาลง ใบหน้าเล็ก ๆ พลันฉายแววเฉียบคมที่ไม่เข้ากับวัยอย่างยิ่ง