เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทันทีที่ยายเจี่ยก้าวเข้าเรือน เธอก็ไม่สนใจแม้แต่จะถอดรองเท้า พุ่งตรงไปยังแท่นนอนเตาทันที พร้อมกับกระชากผ้าห่มนวมผืนขาดของเจี่ยต้าเฉียงลูกชายคนโตออกอย่างแรง
“ต้าเฉียง! ต้าเฉียง! อย่ามัวแต่นอนเลย! รีบลุกขึ้นมาเร็ว ตระกูลเจี่ยของพวกเรากำลังจะรวยเละแล้ว!” ยายเจี่ยกดเสียงต่ำ ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความคลั่งไคล้และความโลภที่ไม่อาจปิดมิด สองมือเหี่ยวย่นสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น
เจี่ยต้าเฉียงกำลังสะลึมสะลือ พอถูกลมหนาวปะทะก็ลุกขึ้นนั่งอย่างหงุดหงิด ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้ออูมบิดเบี้ยวเป็นก้อน “แม่ กลางดึกกลางดื่นมาเป็นบ้าอะไรเนี่ย? พรุ่งนี้ที่สถานีรถไฟยังมีถ่านหินอีกสองตู้โบกี้ต้องขนลงนะ จะไปรวยเละอะไรกัน?”
“ขนถ่านหินกะผีอะไรล่ะ! แกทำงานเป็นกรรมกรขนของทั้งชีวิตจะได้เงินสักกี่บาทเชียว?” ยายเจี่ยฟาดฝ่ามือลงบนต้นขาของลูกชาย ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหู ตาเบิกกว้างกลมดิ๊ก “เมื่อกี้ฉันแอบปีนกำแพงดูแล้ว! นังแม่ม่ายสาวต่างถิ่นที่เพิ่งย้ายมาอยู่ข้างบ้าน ในห้องครัวของหล่อนมีแป้งสาลีขาวละเอียดกองพะเนินเป็นภูเขาลูกย่อม ๆ เลย! แล้วยังมีเนื้อหมูตากแห้งมันเยิ้มชิ้นเบ้อเริ่มอีก! กระทั่งนมมอลต์บรรจุกระป๋องสังกะสีก็ยังมี!”