ตอนที่ 22 ช่วยเหลือเด็กที่ถูกลักพาตัว

ท่ามกลางความมืดมิด ซูเหมียนเยวี่ยชักมือกลับ เข็มเงินเรียวยาวไม่กี่เล่มนั้นพลันเลือนหายไปอย่างไร้สุ้มเสียง

เธอไม่ได้หันไปมองคนที่ล้มลงไปนอนแน่นิ่งไร้สุ้มเสียงบนพื้นเหล่านั้น หากแต่หมุนตัวไปยังซอกหินยักษ์แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบายิ่ง “เอาล่ะ ออกมากันได้แล้ว”

ในความมืดเกิดเสียงขยับกุกกักระลอกหนึ่ง ศีรษะน้อยห้าหัวก็โผล่ออกมาจากหลังหิน

พวกเด็ก ๆ เดินออกมา อาศัยแสงจันทร์อันเลือนราง มองดูคนที่นอนเกลื่อนกลาดเต็มพื้น อีกทั้งคราบเลือดสีคล้ำที่ซึมออกมาใต้เส้นทางซึ่งถูกหินยักษ์ปิดตาย ใบหน้าน้อยต่างซีดเผือดไปบ้าง

มีเพียงเอ้อร์เป่าที่วิ่งมาข้างกายซูเหมียนเยวี่ยอย่างตื่นเต้น แล้วถามเสียงเบา “แม่ จัดการหมดแล้วเหรอ”

“อืม” ซูเหมียนเยวี่ยตอบรับคำหนึ่ง

“แม่ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ ตรงนี้กลิ่นไม่ดีเลย” อู่เป่าดึงขากางเกงของซูเหมียนเยวี่ย ร่างน้อยยังคงสั่นเทา