ตอนที่ 20 นายพราน? ไม่ พวกแก

คือเหยื่อ

แสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดงถูกแนวสันเขาทางทิศประจิมกลืนกิน ท้องฟ้ามืดสลัวลงอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

สายลมหนาวพัดพาใบไม้แห้งหมุนวนผ่านผืนป่า ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงกระซิบพึมพำของสัตว์ป่า

เด็กห้าคนที่สวมเสื้อนวมตัวใหม่เอี่ยม ช่างดูไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมเช่นนี้เอาเสียเลย

“แม่ ฉันกลัว” มือน้อย ๆ ของซานเป่าเย็นเยียบ พลางกำชายเสื้อของซูเหมียนเยวี่ยไว้แน่น เขาสามารถฟังเสียงของสัตว์ทุกตัวในป่ารู้เรื่อง ทว่าในยามนี้ เสียงเหล่านั้นกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อความมืดมิดและความระแวดระวังต่อผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ

ซูเหมียนเยวี่ยหยุดฝีเท้า หมุนตัวกลับไปมองเด็กทั้งห้าคนที่อยู่ด้านหลังซึ่งทั้งประหม่าตื่นตระหนกและพยายามยืดอกน้อย ๆ ให้ตรง