ตอนที่ 7 วิชาแพทย์เผยประกาย ช่วยชีวิตหลานชายคนเดียวของเลขานุการพรรคอาวุโส

ซูเหมียนเยวี่ยพาเด็กทั้งห้าคนกลับมายังกระท่อมผุพังที่มีลมโกรกเข้ามารอบทิศทาง ด้านหลังยังแว่วเสียงร่ำไห้คร่ำครวญของตาแก่ตระกูลลู่และเสียงก่นด่าของลู่เป่ยซานดังมาจากเรือนใหญ่ตระกูลลู่

แต่เรื่องราวทั้งหมดนี้ ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับพวกเธออีกต่อไปแล้ว

เสียงดัง “ปัง” ซูเหมียนเยวี่ยวางกระทะเหล็กใบใหญ่ใบนั้นลงบนเตาที่ก่อขึ้นชั่วคราวด้วยก้อนหินอย่างมั่นคง

ศีรษะน้อยทั้งห้าชะโงกเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นในทันที ดวงตาดำขลับเป็นประกายสะท้อนเงากระทะเหล็กใบใหม่เอี่ยมใบนั้น รวมถึงแป้งสาลีขัดละเอียดสีขาวบริสุทธิ์ในไหดินเผาด้านข้าง

“แม่ วันนี้พวกเรา…จะได้กินหมั่นโถวแป้งสาลีขาวจริง ๆ เหรอ” ซื่อเป่าสูดน้ำลายพลางเอ่ยถามเสียงเบา เสียงของเขาเบามาก แฝงความคาดหวังที่ยากจะเชื่ออยู่บ้าง

“แน่นอนอยู่แล้ว”

ซูเหมียนเยวี่ยเทแป้งข้าวโพดที่แบกกลับมาลงในอ่างดินเผาแตก ๆ ใบหนึ่ง จากนั้นก็ตักแป้งสาลีขาวอันล้ำค่าผสมลงไปสองสามทัพพีใหญ่อย่างระมัดระวัง

การเคลื่อนไหวของเธอคล่องแคล่วว่องไว ผสมแป้ง นวดแป้ง ทำรวดเดียวจนเสร็จ ก้อนแป้งในมือของเธอราวกับมีชีวิต เพียงไม่นานก็กลายเป็นเนื้อเนียนนุ่มเหนียวหนึบ