0004

⬢⬢⬢

ตอนที่ 4 เข้าโรงงาน

เจียงจือหน่วนที่กลับถึงบ้านไม่ได้เล่าเรื่องวุ่นวายในซอยให้คนในครอบครัวฟัง นางไม่อยากให้พวกเขาเป็นห่วงนาง นางยังกลัวว่าพวกเขาจะห้ามไม่ให้นางไปตั้งแผงขายของอีก เมื่อกินข้าวเย็นเสร็จ นางก็ยิ้มแย้มหยิบของขวัญออกมาแจกจ่ายให้ทุกคน

"น้าชาย ผมซื้อหมวกเหลยเฟิงให้น้าชายหนึ่งใบ ตอนเช้าหน้าหนาวน้าชายขับรถก็ใส่ได้ น้าสะใภ้ น้าสะใภ้ไม่ได้เสื้อผ้าใหม่มานานแล้ว ผมซื้อเสื้อโค้ทให้ตัวหนึ่ง น้าสะใภ้ลองดูสิว่าชอบไหม"

"โอ๊ย เจ้าเด็กคนนี้ เพิ่งหาเงินได้นิดหน่อยก็ใช้เงินซะแล้ว" ชุยเหวินปินตำหนิ ขณะที่กงฉินยิ้มรับของขวัญไป

"พี่หน่วน มีของผมไหม" หวังหลิงชะโงกหน้ามาถาม

"มี เธอกับหวยอันคนละเล่ม ตั้งใจเรียนนะ" เจียงจือหน่วนหยิบของขวัญที่เตรียมให้ลูกพี่ลูกน้องทั้งสองออกมา

"เป็นแบบปกแข็งด้วยเหรอ เก๋จังเลย" ชุยหวยอันอุทาน

"ถึงจะหาเงินได้แล้ว แต่การตั้งแผงขายของก็ไม่ใช่ทางที่ยั่งยืน น้าชายจะช่วยจับตาดูประกาศรับสมัครงานให้ ถ้ามีเราก็ต้องไปลองดู" ชุยเหวินปินแนะนำ

"ครับ ผมรู้แล้ว น้าชายเป็นห่วงผมจริงๆ แต่ผมไม่รีบ อยากได้งานที่ดีหน่อย นี่ก็ไม่ใช่จะนั่งกินจนบ้านแตกสลาย"