เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ห่างจากนครหลวงของราชสำนักศักดิ์สิทธิ์เย่าเทียนออกไปสามดาราเขต มีดินแดนเซียนขนาดกลางแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่า ‘ชิงหลาน’ ซึ่งยังคงจมอยู่ในความสงบสุข
ดินแดนเซียนแห่งนี้มีชื่อเสียงจากการผลิต ‘หยกวิญญาณพิสุทธิ์’ อันเป็นเอกลักษณ์ ปราณวิญญาณที่นี่อ่อนโยนและหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง
ผู้แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนแห่งนี้คือผู้บำเพ็ญไร้สังกัดระดับไท่อี่เสวียนเซียนคนหนึ่ง ภายใต้การดูแลของเขามีสำนักบำเพ็ญขนาดเล็กและใหญ่ตั้งเรียงรายอยู่มากมาย อีกทั้งยังมีแว่นแคว้นของปุถุชนอีกนับไม่ถ้วนที่อาศัยอยู่อย่างสงบสุข
วันนี้ ท้องฟ้าแจ่มใสกลับมืดครึ้มลงอย่างฉับพลัน
สิ่งที่ปกคลุมท้องฟ้าไม่ใช่เมฆดำ แต่เป็นแสงศักดิ์สิทธิ์อันบริสุทธิ์และเข้มข้นจนแทบไม่อาจเจือจาง ราวกับทางช้างเผือกสีขาวเจิดจ้าที่ห้อยกลับหัวอยู่กลางฟ้า เทลงมาจากจุดสูงสุดของท้องนภาและปกคลุมท้องฟ้าทั้งหมดของดินแดนเซียนชิงหลานในพริบตา!
“ท้องฟ้าเกิดนิมิตพลังงั้นหรือ?!”
“ช่างเป็นแสงที่บริสุทธิ์...และน่าเกรงขามอะไรเช่นนี้!”
“ไม่ถูกต้อง! แสงนี้กำลังขับไล่ปราณวิญญาณของพวกเรา!”
ผู้บำเพ็ญนับไม่ถ้วนต่างเงยหน้ามองด้วยความตกตะลึง ส่วนปุถุชนก็พากันคุกเข่าลง คิดว่าเป็นการแสดงปาฏิหาริย์ของสวรรค์ แต่ไม่นานนัก ไม่ว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญหรือปุถุชนต่างก็รู้สึกถึงความผิดปกติอย่างรุนแรง
แสงศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่ได้เป็นเพียงแสงที่ส่องสว่างธรรมดา หากแต่แฝงคุณสมบัติในการกีดกันสิ่งอื่นอย่างเด็ดขาด