เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมืองหยางเฉิง หน้าพระอารามบรรพชน
ธงดำตั้งเรียงรายราวผืนป่า ผ้าแพรขาวห้อยระย้าจรดพื้น
สายฝนโปรยปรายจากท้องฟ้าสีเทาหม่นราวตะกั่ว หยาดน้ำกระทบลานหินเขียวจนแตกกระเซ็นเป็นละอองเล็ก ๆ ทว่ากลับไม่อาจชะล้างความโศกเศร้าอันหนักอึ้งดุจเหล็กกล้าที่ปกคลุมอยู่ในอากาศได้
อิ๋งโยวสวมชุดไว้ทุกข์สีขาว ยืนอยู่บนบันไดสูงเบื้องหลังคือขุนนางบุ๋นบู๊ทั้งราชสำนัก เบื้องหน้าเป็นกองเกียรติยศราชองครักษ์ที่ตั้งแถวอย่างเคร่งขรึม กลางลานกว้างมีศิลาจารึกสีดำขนาดมหึมาที่เพิ่งหล่อขึ้นใหม่ตั้งตระหง่านอยู่ ตัวศิลายังไม่ได้สลักอักษร พื้นผิวศิลาดำเร้นลับเรียบลื่นราวกระจก สะท้อนภาพสายฝนที่โปรยปรายทั่วฟ้าและใบหน้าเงียบงันนับไม่ถ้วน
เบื้องหน้าศิลาจารึกมีป้ายหยกดำวางเรียงอย่างเป็นระเบียบจำนวน 37,642 แผ่น แต่ละแผ่นเป็นตัวแทนของทหารต้าซย่าที่เสียชีวิตในศึกทุ่งเพลิงชาด ร่างสูญหายไร้กระดูก หรือสิ้นชีพในแดนมรณะ แต่ละป้ายสลักหมายเลขหน่วยและชื่อเอาไว้ตรงขอบอย่างละเอียดแน่นขนัด เรียงรายครอบคลุมพื้นที่กว้างนับร้อยจั้ง
ทว่านี่เป็นเพียงรายชื่อผู้เสียชีวิตที่ยืนยันตัวตนได้และมีตบะตั้งแต่ระดับก่อกำเนิดขึ้นไปเท่านั้น ส่วนไพร่พลทั่วไป คนงานและทหารสนับสนุนอีกมากมาย ทำได้เพียงสลักชื่อรวมกันเป็นหน่วยและกองร้อยไว้รอบฐานศิลาจารึก
รวมแล้วมีผู้เสียชีวิตมากกว่า 314,900 คน
หยาดฝนกระทบหยกดำ ส่งเสียงวังเวงชวนหดหู่
ขุนนางพิธีการคลี่ม้วนผ้าไหมออกมา น้ำเสียงแหบพร่าและต่ำลึกเพราะพยายามข่มกลั้นอารมณ์อย่างสุดกำลัง ก่อนจะอ่านรายนามขุนพลที่เสียชีวิตทีละชื่อ