เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พื้นที่ชายขอบของทุ่งเพลิงแดงกลายเป็นลานบดเนื้อและเลือด
การบุกทะลวงของหุ่นเชิดถูกกัดกร่อนเทวะสองแสนตนไร้ซึ่งยุทธวิธีหรือแบบแผนการรบใด ๆ มีเพียงความบ้าคลั่งดิบเถื่อนที่สุด กองหน้าล้มลง กองหลังก็เหยียบย่ำซากร่างของพวกเดียวกันแล้วพุ่งไปข้างหน้าต่อ แขนขาที่ขาดสะบั้นยังคงคลานอยู่บนพื้น ศีรษะที่กลิ้งไปมายังคงอ้าปากกัดแทะ เลือดสีแดงคล้ำสาดกระเซ็นลงบนพื้นจนเกิดเสียงซู่ ๆ กัดกร่อนพื้นดินจนมีควันสีเขียวอมฟ้าลอยเป็นสาย แม้แต่กรวดหินก็ยังเปราะกรอบและไหม้เกรียมเป็นสีดำ
ที่ยุ่งยากยิ่งกว่านั้นคือสิ่งที่แผ่ออกมาจากหุ่นเชิดซึ่งตายในสนามรบ สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่ดวงวิญญาณอาฆาตหรือไอสังหารทั่วไป แต่เป็นไอพลังสีแดงคล้ำเหนียวข้นราวกับมีชีวิต ล่องลอยอยู่เหนือสนามรบ บ้างก็ซึมลงไปในดิน ไม่ว่าหญ้าต้นไม้ใดสัมผัสเข้า ก็เหี่ยวเฉาและกลายพันธุ์ในพริบตา แม้แต่ก้อนหินยังถูกแต้มด้วยลวดลายสีแดงคล้ำ กระทั่งปราการไอสังหารทหารที่ค่ายกลทัพต้าซย่าควบแน่นขึ้นมา ก็ยังถูกกัดกร่อนจนส่งเสียงซู่ ๆ แสงสว่างริบหรี่สลับสว่างวูบวาบ
“ทะเลเลือดสะกดดวงจิต!”