เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เทพสูงสุดเต๋าเต๋อนั่งขัดสมาธิอยู่ใจกลางฟ้าบุพกาล โดยมิได้ตอบสนองใด ๆ
ดวงตาคู่นั้นทอดผ่านม่านแสงใสอันพร่าเลือน เย็นชาเฉยเมยประหนึ่งมรรคาสวรรค์ จับจ้องพ่อนี่อย่างเงียบงัน ราวกับกำลังพินิจพิเคราะห์ กำลังอนุมาน และกำลังตัดสินว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ ผู้นี้มีรากฐานความเป็นมาเช่นไร และมีเจตนาใดกันแน่ ทั้งที่มีกลิ่นอายแปลกหน้า แต่กลับทำให้สัมผัสได้เลือนรางถึงมรรคาที่มีต้นธารเดียวกัน
ความเงียบงันดำเนินต่อไปชั่วขณะท่ามกลางฟ้าบุพกาลที่ปั่นป่วน ราวกับแม้แต่การไหลผ่านของกาลเวลาและมิติก็ยังเชื่องช้าหนืดเหนียวขึ้น
ทันใดนั้น ปราณฟ้าบุพกาลที่เดิมทีเพียงเคลื่อนไหวขึ้นลงอย่างเชื่องช้าอยู่เบื้องหลังเทพสูงสุดเต๋าเต๋อ พลันปั่นป่วนอย่างรุนแรง! กระแสปราณสีเทาหม่นราวกับน้ำเดือดพล่าน ทั้งคล้ายถูกมือยักษ์ไร้รูปร่างกวนกระแทก โดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง ก่อนแผ่ขยายออกไปทุกทิศทาง ก่อเกิดเป็นระลอกคลื่นชัดเจนซ้อนกันเป็นวง
ทุกแห่งที่ระลอกคลื่นพัดผ่าน ฟ้าบุพกาลล้วนถูก ‘กำหนดนิยาม’ ถูก ‘จัดระเบียบ’ และได้รับการมอบ ‘ระเบียบ’ อันสมบูรณ์แบบและเย็นชา
กระแสปราณที่ปั่นป่วนสงบลง แยกตัวออกจากกัน แล้วรวมตัวเข้าด้วยกัน เพียงชั่วลมหายใจเดียว กลับวิวัฒน์เป็นภาพมรรคสวรรค์แห่งระเบียบอันยิ่งใหญ่ ละเอียดประณีต และเข้มงวดจนชวนให้ผู้พบเห็นขวัญผวาขึ้นเบื้องหลังเทพสูงสุดเต๋าเต๋อ!
ภายในภาพมิได้ปรากฏภูเขาแม่น้ำหรือสรรพชีวิตที่เป็นรูปธรรม หากแต่ประกอบขึ้นจากเส้นสายและจุดแสงของกฎเกณฑ์ที่เป็นนามธรรมและเป็นแก่นแท้ที่สุด