เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในวินาทีที่อิ๋งโยวก้าวออกมาจากซากตำหนักเฉินเฉียน เมืองหยางเฉิงทั้งเมืองก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
ไม่ใช่เพราะไร้เสียง แต่เป็นเพราะสายตานับร้อยล้านคู่ต่างจับจ้องไปยังคนเพียงคนเดียว ความเคร่งขรึมที่ก่อตัวขึ้นนั้นหนักหน่วงยิ่งกว่าเสียงอสนีบาต
เขายืนอยู่กลางอากาศสูงพันจั้ง เบื้องล่างคือซากตำหนักที่เพิ่งผ่านการชำระล้างจากภัยทัณฑ์สวรรค์และยังคงค่อย ๆ ทรุดตัวลง ฉลองพระองค์จักรพรรดิทองคำดำพลิ้วสะบัดตามสายลม ลวดลายมังกรทั้งเก้าที่ซ่อนอยู่บนผืนผ้าสะท้อนประกายเย็นเยียบภายใต้แสงตะวัน ดวงอาทิตย์และจันทราประดับอยู่บนบ่า ขุนเขาและสายน้ำปรากฏบนปลายแขนเสื้อ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ลวดลายปัก แต่เป็นพลังชะตาแผ่นดินที่ถูกหลอมรวมขึ้นด้วยพลังเวทอันยิ่งใหญ่ ยามนี้มันกำลังเคลื่อนไหวขึ้นลงตามลมหายใจของเขา ราวกับดินแดนต้าซย่าทั้งผืนกำลังคลุมอยู่บนร่างของเขา
เขาไม่ได้เอ่ยวาจาใด
เพียงค่อย ๆ ยกมือขึ้น
มือขวากำลงในอากาศ กระบี่เสวียนหยวนปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ก่อนจะตกลงสู่ฝ่ามือ เสียงกระบี่ครางเบา ๆ วาสนาชะตาแห่งวิถีมนุษย์พลุ่งพล่านดุจสายน้ำเชี่ยวกราก รวมตัวกันตรงคมกระบี่กลายเป็นประกายแสงสีทองยาวสามฉื่อที่วูบไหวไม่หยุด
จากนั้น เขาก็ชี้กระบี่ไปทางทิศเหนือ
“เหล่าทหารหาญของเรา...”
น้ำเสียงไม่ดังนัก ทว่ากลับดังก้องไปทั่วสนามรบทั้งสี่แห่งดุจราชโองการจากสวรรค์ แทรกซึมเข้าไปในหูของชาวต้าซย่าทุกคนที่กำลังต่อสู้อาบเลือด
“ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา พวกเจ้าปกป้องกำแพงใหญ่เอาไว้ได้”