เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนยอดตำหนักเฉินเฉียน
อิ๋งโยวยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง ฉลองพระองค์จักรพรรดิพลิ้วสะบัด แสงอรุณสาดส่องจนดูราวกับมีประกายทองคำไหลเวียนอยู่รอบกาย
เขาทอดสายตามองทะเลเซียนอันกว้างใหญ่เบื้องล่างอย่างเงียบงัน ดวงตาลึกล้ำประหนึ่งบ่อน้ำโบราณ แฝงไว้ด้วยความสงบนิ่งและคมกริบเกินบรรยาย
ในชั่วขณะนี้ ภาพการต่อสู้ครั้งแรกนับตั้งแต่เหยียบย่างเข้าสู่โลกเซียนก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขาทีละฉาก ราวกับม้วนภาพวาดที่กำลังคลี่ออก
สวีต๋าทะลวงค่ายกลดุจสายลม คมดาบของกวนอวี่ดุดันดุจอสนี จ้าวอวิ๋นใช้หอกเพียงครั้งเดียวแทงทะลวงท้องนภา ส่วนเตี่ยนเหวยคำรามกึกก้องสะเทือนฟ้าสะท้านดิน!
แม้ชัยชนะจะน่ายินดี แต่ก็ไม่อาจปกปิดความกังวลที่ซ่อนอยู่ได้
“ท้ายที่สุดก็ยังติดข้อจำกัดด้านระดับพลัง...”
อิ๋งโยวพึมพำเสียงแผ่ว น้ำเสียงสงบนิ่งไร้อารมณ์ ทว่ากลับคล้ายกระบี่เทพที่ชักออกจากฝัก คมกระบี่ยังคงซ่อนเร้นไม่เผยออกมา
“กายาปุถุชนเป็นดั่งพันธนาการ ยากจะประคองไว้ได้นาน”
เขารู้ดีว่า แม้เก้าโจวจะยกทั้งโลกทะยานขึ้นสู่โลกเซียน และวางรากฐานให้ต้าซย่ามั่นคงแล้ว แต่ข้อจำกัดของกายาปุถุชนยังคงเป็นกำแพงขวางกั้นที่แท้จริงอยู่เบื้องหน้าทุกคน