เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหนือท้องฟ้าโลกเก้าโจว ภายในตำหนักเฉินเฉียนแห่งเมืองหยางเฉิง
อิ๋งโยว จักรพรรดิแห่งต้าซย่านั่งนิ่งอยู่บนเตียงมังกรทอง ฉลองพระองค์จักรพรรดิทอดยาวจรดพื้น พระอิริยาบถสงบนิ่งหนักแน่นดุจขุนเขา
ทันใดนั้น แสงสีทองพลันเปล่งประกายจากหว่างคิ้ว ลำแสงเทวะอันเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งขึ้นจากจุดระหว่างคิ้ว ก่อนทะลวงชั้นฟ้าในชั่วพริบตา ทะยานตรงขึ้นสู่เมฆา แล้วแปรเปลี่ยนเป็นวงแสงสีทองอร่ามกลางความว่างเปล่า ส่องสว่างทั่วทั้งฟ้าดินแห่งโลกมนุษย์
ลำแสงเทวะสายนั้นคือจิตดั้งเดิมของอิ๋งโยวที่แยกออกจากร่าง ลอยเหยียบอยู่กลางความว่างเปล่า กระแสปราณเก็บงำอย่างมิดชิด ทว่ากลับแผ่แรงกดดันสะท้านฟ้าดิน
เขายืนอยู่บนยอดสูงสุดของฟ้าบุพกาล สายตาทอดมองไปยังสุดขอบฟ้า ที่ซึ่งมีม่านหมอกหนาทึบปกคลุมกำแพงกั้นซึ่งไม่เคยมีผู้ใดข้ามผ่านได้ตลอดนับยุคสมัย นั่นคือพรมแดนเซียน-มนุษย์
ณ ห้วงลึกแห่งความว่างเปล่า นอกเหนือจากสามพันโลก
หุบเหวขนาดมหึมาทอดขวางอยู่ตรงนั้น พร่าเลือนท่ามกลางฟ้าบุพกาล ลึกจนไม่อาจหยั่งถึง กาลเวลาและมิติสถานที่ปั่นป่วนทับซ้อนกันอย่างไร้ระเบียบ