กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ส่วนลึกของฟ้าบุพกาล ลมดำโหมกระหน่ำ ธงศึกเหมือนสายเลือดบังตาบดบัง
เฮ่อเหลียนเยียนนำทัพคงเหลือจากราชสำนักเทพเคหลือดยกมา กองทัพล้านน้ำเหล็กโหดเหี้ยมกวาดไป ข้ามผ่านโลกนับดวง พุ่งตรงสู่ที่ตั้งของมหาพันโลกโพธิ!
อย่างไรก็ตาม
เมื่อพวกเขาก้าวเข้าสู่พิกัดฟ้าบุพกาลที่ถูกทำเครื่องหมายด้วยเครื่องรางลับไว้นานแล้วแห่งนี้ สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับทำให้ทุกคนสะดุ้งกลัว
ว่างเปล่าราวกับไม่มีสิ่งใด
เงียบงันราวความตาย แม้แสงดาวก็ถูกดูดหมดสิ้น
ความว่างเปล่าราวกระจก สี่ทิศมืดมิด ราวกับไม่เคยมีชีวิตอยู่เลย
แสงพุทธะคงเหลือลอยอยู่ในรอยแยกของมิติต่าง ๆ ดุจเทียนสุดท้ายในสายลม กำลังดับไปอย่างไร้เสียง ไร้พลังต่อต้าน
รองแม่ทัพคนหนึ่งกดดาบก้าวออกมา สายตาแปลกประหลาดสงสัย ลังเลเอ่ยปาก: