กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โลกมหาพันหานเวยเงียบสงัดราวกับโลกมรณะ ฟ้าดินไร้ชีวิต ดวงตะวันและจันทราปราศจากแสงสว่าง
ขุนเขาและสายน้ำพังทลาย พื้นพิภพแตกร้าวเป็นแนวยาว แม่น้ำลำธารเหือดแห้ง ราวกับซากกระดูกที่ผุพังมานานแล้วนับไม่ถ้วน ทอดเกลื่อนอยู่บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่
ภายในความว่างเปล่า หมอกโลหิตแผ่กระจายหนาทึบจนแทบควบแน่นกลายเป็นโลหิตเหลว เจตจำนงแห่งความตายพลุ่งพล่าน หนักอึ้งดุจหมึกดำ ราวกับฟ้าดินทั่วทั้งผืนเคยถูกมือที่มองไม่เห็นบดขยี้อย่างรุนแรง ก่อนจะถูกโยนลงสู่หุบเหวแห่งนิรันดร์ราตรีและภาวะดับสูญ
ไม่หลงเหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของชีวิตอีกต่อไป
มีเพียงสมุทรโลหิตสายหนึ่งที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางความว่างเปล่า