เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ณ โถงหลักสำนักใจผ่องแผ้ว ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลำแสงวิญญาณหม่นมัว
ค่ายกลวิญญาณเก้าชั้นโอบล้อมท้องฟ้า เดิมทีดูราวกับมังกรทองขนาดมหึมาที่คอยสะกดโลกหล้า ทว่าบัดนี้กลับแสงสลาย การโคจรปั่นป่วนไม่เป็นระเบียบ ราวกับสัตว์ยักษ์ใกล้สิ้นใจที่กำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายก่อนตาย
ภายในโถง ตั่งหยกและเครื่องแก้วแตกหักเสียหาย ลมเย็นพัดผ่านโถงทางเดิน ธูปยังไม่ทันจุด กระแสปราณปั่นป่วนราวคลื่นโหมกระหน่ำ จนแม้แต่อากาศยังส่งเสียงคร่ำครวญ
เจ้าสำนักใจพิสุทธิ์นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นเมฆทองม่วง อาภรณ์สีม่วงพลิ้วสะบัด ปราณวิญญาณรอบกายคำรามดุจคลื่นยักษ์ ราวกับมังกรเขียวเลื้อยพันรอบตัว วาสนาชะตาพุ่งทะยานสู่ฟากฟ้า แรงกดดันแผ่ข่มหมื่นชีวิต
เขาหลับตานั่งนิ่ง ญาณเทวะจมลึกลงไปในห้วงจิตสำนึก สัมผัสลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่จิ่นซีทิ้งเอาไว้
ทว่าเพียงชั่วครู่ คิ้วของเขาพลันกระตุก สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
ลึกลงไปในห้วงจิตสำนึก ตราประทับต้นกำเนิดที่เขาลงมือฝังไว้ด้วยตนเอง บัดนี้กลับ...
ค่อย ๆ เหี่ยวสลายและดับสูญไปอย่างไร้ร่องรอย
“จะ...จะเป็นไปได้ยังไง...”
เขาลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน รูม่านตาหดเล็กลง แสงโลหิตปรากฏในดวงตา ราวกับมีรอยร้าวกำลังแผ่ขยาย