เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เพียงครู่เดียวหลังเฝินโยวจื่อสิ้นชีพ อักษรประกาศบัญชีทองอร่ามซึ่งยังไม่เลือนหายไปจากความว่างเปล่าก็สั่นสะเทือนขึ้นอีกครั้ง
บนบัญชีรู้แจ้งมรรค นามสีทองลำดับที่สองค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ลายเส้นพลิ้วไหวดุจมังกรอสรพิษ คมกล้าบีบคั้นผู้คน
ราชินีกระบี่ดับตะวัน
รูม่านตาของอวี่หลีหดวูบ หัวใจพลันบีบรัด ปลายนิ้วกำแน่นโดยไม่รู้ตัวจนข้อนิ้วซีดขาว
อักษรไม่กี่คำนั้นประหนึ่งอสนีสะท้านที่ระเบิดกึกก้องในห้วงจิตสำนึกของเธอ จุดเพลิงแค้นนองเลือดซึ่งหลับใหลมานานแต่ไม่เคยมอดดับอย่างแท้จริงให้ลุกโชน
“อวี่จี...”
เธอพึมพำแผ่วเบาราววายุหนาวพัดผ่านหิมะ ทว่าในน้ำเสียงกลับซ่อนความชิงชังเสียดกระดูกและอาการสั่นสะท้าน
“อวี่จีหรือ?”
สี่นางกำนัลขนนกชะงักงัน ต่างหันมองหน้ากัน
อวี่เยียนได้สติก่อนใคร รีบร้อนถามว่า “พระสนมอวี่ ‘ราชินีกระบี่ดับตะวัน’ ผู้นั้น...หรือว่าจะเป็น?”