เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทะเลฟ้าบุพกาล นอกเกาะจื่อเซียว
วายุปราณคำรามเกรี้ยวกราด หมอกฟ้าบุพกาลปั่นป่วนม้วนตัว
ณ แดนศักดิ์สิทธิ์เผ่ามนุษย์ที่ลอยอยู่กลางทะเลฟ้าบุพกาล นอกประตูสำนักของพันธมิตรจอมสรรพสิ่ง มีเงาร่างในชุดเขียวผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของความว่างเปล่า ราวกับกระบี่เทพที่ท้าทายสวรรค์ พุ่งแทงทะลุท้องนภา
ชายเสื้อโบกสะบัด ผมดำปลิวไสว ดวงตาทั้งสองคมกริบราวคมดาบน้ำแข็ง ภายในดวงตาเต็มไปด้วยเจตจำนงสังหารที่พวยพุ่ง เจตจำนงกระบี่อันเกรี้ยวกราดแปรเปลี่ยนเป็นวายุและอสนี ก่อกวนสรรพสิ่งจนปั่นป่วน!
“ฉงซวี ไอ้หมาแก่ ออกมาให้พ่อนี่เดี๋ยวนี้!!”
เสียงนั้นไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับราวกับอสนีเทพเก้าชั้นฟ้าฟาดใส่หอสวรรค์ ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์นับพันระลอกกลางทะเลฟ้าบุพกาล ทะลวงผ่านค่ายกลพิทักษ์เกาะ จนเมฆดาราบนแท่นวิญญาณแตกสลาย!
ในชั่วขณะนี้ เกาะจื่อเซียวทั้งเกาะสั่นสะเทือน!
ภายในเกาะ ณ โถงหลักพันธมิตรจอมสรรพสิ่ง
ราชันเทพหลายคนกำลังนั่งสนทนากันอย่างสงบบนตั่งเมฆ ระหว่างพูดคุยหัวเราะเยาะก็สามารถทำให้เมฆลมแปรปรวนและดวงดาวพลิกกลับได้ ทุกคนล้วนเป็นเสาหลักของเผ่ามนุษย์
“ตูม!!!”