เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หานหรูรวบรวมพลังกายอย่างแผ่วเบา ค่อย ๆ รั้งแรงกดดันที่บดบังฟ้าดินกลับคืน แสงสีเงินดุจสายน้ำค่อย ๆ สลายตัวออกจากรอบกาย ราวกับแสงจันทร์หวนคืนสู่ห้วงสมุทรลึก เยือกเย็นและสงบนิ่ง
ทะเลฟ้าบุพกาลทั้งมวลพลันกลับมาไหลเวียนดังเดิม ความว่างเปล่าที่แตกสลายเริ่มสมานตัวอย่างช้า ๆ
ขณะนี้ ก่วนจ้งก้าวเดินมาจากความว่างเปล่าอันไกลโพ้น ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ค้อมกายลง ประสานมือคารวะ “ท่าน โปรดตามผมเข้าสู่พระราชวังต้าเซี่ยเพื่อสนทนาเถิด ฝ่าบาททรงรอคอยอยู่ที่โถงเฉียนหยางนานแล้ว”
แววตาของหานหรูไหวระริก มิได้เอ่ยคำใด สายตามองทะลุผ่านมิติซ้อนชั้น คล้ายเห็นพระราชวังอันโอ่อ่าตระการตาที่ตำหนักทองคำตั้งตระหง่านอยู่ใต้โดมฟ้านั้นแล้ว
เธอพยักหน้าเบา ๆ “เช่นนั้นก็ดี”
ทั้งสองเคียงบ่าเคียงไหล่ เหยียบย่ำความว่างเปล่าจากไป แสงประกายลากผ่านขอบฟ้า ดุจดั่งประกายดาวสองดวงที่กรีดผ่าม่านฟ้า
ครึ่งเค่อต่อมา
ภายในโถงเฉียนหยาง เสามังกรม่วงทองคำตระหง่านเสียดฟ้า คานทองหยกเลอค่า ไอศุภมงคลอบอวล
โถงใหญ่สง่างามโอ่อ่า กว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร ยามกระแสปราณผสานสอดคล้อง ราวกับเป็นโลกสวรรค์ถ้ำแห่งหนึ่ง
ขุนนางบุ๋นบู๊ทั้งราชสำนักในโถงยืนสงบนิ่งขนาบสองฝั่ง สวมใส่ชุดขุนนางหรูหรา สง่าผ่าเผยน่าเกรงขาม