เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใต้ฟากฟ้าอันมืดมน แสงเทวะห้าดวงพุ่งขึ้นฟ้า ส่องสว่างผงธุลีแสนโบราณ
ห้าราชันเทพโลหิตย้อมฟ้าสูง ร่างตกดับบนสนามรบที่กฎเกณฑ์ฟ้าดินสานประสาน ซากศพยังไม่ทันตกถึงพื้น ก็พังทลายท่ามกลางกฎระเบียบนับพัน พร้อมกับดวงจิตวิญญาณสลายไปในความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด
แม่ทัพมารดำทั้งหลายตกใจจนไม่มีขีดสุด ตาแทบแตก แต่ไม่มีใครกล้าขยับอีกแม้แต่น้อย
พวกเขาเบิกตากว้าง มองร่างแปลงมรรคทหารห้าดวงที่ตั้งตระหง่านระหว่างฟ้าดินดุจยอดเขาเทพค้ำฟ้า ท่าทางเลือดเหล็ก เจตจำนงสังหาร กดทับแปดทิศแดน
และมองแม่ทัพเผ่ามนุษย์ห้าคนที่ยืนเหยียบฟ้า เจตจำนงสังหารท่วมท้น ดุจดวงจิตนักรบไร้เทียมทานที่เดินออกจากตำนานโบราณ ยืนบนยอดสนามรบแม่น้ำโลหิต มองกองทัพหมื่นแม่ทัพอย่างดูถูก
"ราชันเทพ... ตกดับแล้ว..."
"พวกเรา... แพ้แล้ว..."
"แม้แต่ราชันเทพก็ตายแล้ว... งั้น... ในฟ้าดินนี้ ใครจะหยุดยั้งคมของพวกเขาได้?"
ความหวาดกลัวแพร่กระจายในกองทัพมารดำดุจโรคระบาด
ชีวิตขาดสูญ ความเชื่อพังทลาย ชั่วครู่หมื่นเผ่าพันธุ์เงียบสนิท ความมืดทมิฬและลมตายแพร่กระจายพร้อมกัน