เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนยอดเมืองหยางเฉิง แสงอาทิตย์สาดส่องกำแพงเมือง ธงรบพลิ้วไหวไปตามสายลม
งานเลี้ยงบนหอประตูเมืองยังคงดำเนินไปอย่างครึกครื้น เหล่าขุนนางบางคนสนทนาหัวเราะอย่างออกรส บางคนจิบสุราอย่างละเมียดละไม บรรยากาศกลมกลืนรื่นรมย์ ราวกับเรื่องที่เทพสวรรค์จากเผ่าต่าง ๆ ถูกสังหารปราบปรามลงนอกฟากฟ้า เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่เกิดขึ้นระหว่างงานเลี้ยงเท่านั้น
มีเพียงซูฉางเฟิงที่นั่งอยู่ท้ายสุด สีหน้าซับซ้อน ระหว่างคิ้วแฝงความกังวลอย่างหนัก
ในที่สุดเขาก็อดทนต่อไปไม่ไหว ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ประสานมือกล่าวว่า
“จักรพรรดิมนุษย์แห่งต้าซย่า โปรดอภัยที่ซูโหม่วนี้เสียมารยาท มีเรื่องหนึ่ง...ที่จำเป็นต้องรายงานให้ทราบ!”
สายตาของทุกคนบนหอประตูเมืองพลันหันมาพร้อมกัน มองไปยังซูฉางเฟิง
อิ๋งโยวเงยหน้าขึ้น แววตาอ่อนโยน ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย “ผู้อาวุโสซู เชิญกล่าวได้ตามสบาย”
ซูฉางเฟิงใจสั่นเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม