เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แดนลับฟ้าบุพกาลสูญเสียความศักดิ์สิทธิ์และเคร่งขรึมดังเช่นวันวานไปแล้ว
เจดีย์จอมสรรพสิ่งหายสาบสูญ หมื่นเผ่าพิโรธเกรี้ยวกราด เหล่าอัจฉริยะสวรรค์จากทุกเผ่าถูกบังคับส่งออกจากโลกแห่งเจดีย์ ส่วนลึกของแดนลับทั้งแห่งประหนึ่งกลายเป็นถังดินปืนขนาดมหึมาที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ
ไม่เพียงเจดีย์จอมสรรพสิ่งจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่ต้าซย่าแห่งเผ่ามนุษย์...ก็หายสาบสูญไปเช่นกัน ราวกับระเหยไปจากโลก!
……
ภายในโถงสภาตุลาการ จิตสังหารหนืดข้นประหนึ่งปรอทแผ่ปกคลุมพื้น กดดันจนมวลอากาศทั่วบริเวณแทบหยุดนิ่ง
ราชันเทพแห่งเก้าเผ่าเรียงรายอยู่บนแท่นสูง แต่ละคนมีสีหน้าแตกต่างกัน มีเพียงจิ่วเทียนเสินจวินที่เย็นเยียบดุจเหล็กกล้า ดวงตาสีทองมีสายฟ้าม้วนตลบ
“หาไม่พบแล้วหรือ”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำประหนึ่งอสนีบาตระเบิดกึกก้อง จนผู้ดูแลของแต่ละเผ่าที่อยู่เบื้องล่างหนังศีรษะชาวาบ เหงื่อเย็นไหลท่วมหน้าผาก
“เรียนเสินจวิน...ไม่ว่าจะเป็นพิกัดแดนลี้ลับหรือการติดตามกลิ่นอาย...ทุกอย่างล้วนขาดหายไปหมดแล้ว”
“การจากไปของพวกเขา...ไม่หลงเหลือแม้แต่แรงเชื่อมโยงแห่งเหตุและผลแม้เพียงเสี้ยว ราวกับเผ่ามนุษย์กลุ่มนี้ไม่เคยดำรงอยู่มาก่อน...”