เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“จางซานเฟิง เรื่องนี้เป็นความผิดของแดนศักดิ์สิทธิ์ไร้จุดจบ หากต้าซย่ายอมยุติเรื่องนี้ ฉันยินดีนำศิษย์ในสำนักสวามิภักดิ์ต่อต้าซย่า นายคิดว่าอย่างไร?”
หลิงเสวียนซ่างเหรินใช้กระบี่ฟาดสลายการโจมตีของจางซานเฟิง ก่อนร่างจะถอยกรูดอย่างรวดเร็ว
“หึ คนกลับกลอกเช่นนี้ ต้าซย่าไม่มีที่ให้! วันนี้แดนศักดิ์สิทธิ์ไร้จุดจบต้องสิ้น!”
จางซานเฟิงก้าวเดินกลางอากาศ ไล่ต้อนหลิงเสวียนซ่างเหรินเข้าไป
ใบหน้าของหลิงเสวียนซ่างเหรินซีดขาว ในดวงตามีความหวาดหวั่นที่ยากจะสังเกตเห็น
ครั้งหนึ่งเขาเคยกดข่มเหล่าวีรชน ทั้งยังมีพรสวรรค์ไร้ผู้ต้าน ทว่าความเชื่อมั่นในความไร้เทียมทานที่เคยมี กลับเปราะบางจนแทบแหลกสลายต่อหน้านักพรตผู้ดูเหมือนอยู่เพียงระดับเทพสวรรค์คนนี้
“พรสวรรค์เช่นนี้ จอมสรรพสิ่งจะมอบให้ได้อย่างไร ช่างน่าขัน น่าขันนัก!”
หลิงเสวียนซ่างเหรินยิ้มเยาะตนเอง ก่อนความไม่ยินยอมพร้อมใจจะพลุ่งขึ้นในอกอย่างฉับพลัน
เวลานี้ ในดวงตาของเขาไม่เหลือความสงบเยือกเย็นและความมั่นใจเช่นวันวานอีกแล้ว
แววตาเย็นเยียบสูญเสียความแน่วแน่ในตอนแรกไปแล้ว บัดนี้ความโกรธแค้นกับความเสียใจพันเกี่ยวกัน