เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เทือกเขาลั่วอวิ๋น นอกแดนลับมรรคบุ๋น
ท้องฟ้ามืดมัวสลัวราง พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินหยุดนิ่งชะงักงัน เดชานุภาพเทพเทียมฟ้าสายหนึ่งแผ่เข้าปกคลุมทั่วสารทิศ ดั่งเทพเจ้าสูงสุดผู้หนึ่งกำลังก้มมองดูสรรพสัตว์
หลิงเสวียนซ่างเหรินสวมอาภรณ์นักพรตสีเขียว ผมดำปลิวไสวโดยไร้ลม เขาหยัดยืนอยู่เหนือความว่างเปล่า ทอดสายตามองลงไปยังลวดลายไท่จี๋เบื้องล่าง คิ้วชี้ชัน แววตายิ่งลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ
ตูม!
ชั่วพริบตาถัดมา ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน สองสีดำขาวบรรจบ หยินหยางสลับผลัดเปลี่ยน ราวกับหมุนเวียนฟ้าดิน เป็นผู้ครองฟ้าดิน!
ทันทีที่กลิ่นอายสายนี้ปรากฏ ก็เข้าปะทะกับแรงกดดันราชันเทพของหลิงเสวียนซ่างเหรินตรง ๆ พลันนั้น ลมเมฆเปลี่ยนสี สรรพสิ่งสั่นสะท้าน!
อาภรณ์นักพรตชุดหนึ่ง กระบี่วยาวเล่มหนึ่ง ร่างชราทว่าเปี่ยมล้นทรงพลังร่างหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นระหว่างฟ้าดิน ชายเสื้อพัดพลิ้ว หนวดเคราดุจเกล็ดน้ำค้าง ในดวงตาทั้งสองข้างซุกซ่อนการขึ้นลงของดวงตะวันจันทราและความผันแปรนับแต่โบราณกาล
ฝีเท้าของเขาก้าวเหยียบความว่างเปล่าเบา ๆ ก้าวเดินกำเนิดดอกบัว ผังไท่จี๋ด้านหลังหมุนวนช้า ๆ ในยามหยินหยางสลับผลัดเปลี่ยนก็กลืนกินคายสรรพสิ่ง คล้ายสามารถสลายสิ้นซึ่งพลังจู่โจมสังหารทั้งปวงในใต้หล้า