กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มุมปากอิ๋งโยวกระตุกเล็กน้อย มองจางซานเฟิงแล้วทั้งขำทั้งร้องไห้ไม่ได้ “นี่ถือเป็นความชอบใหญ่หลวงระดับฟ้าแล้ว เจินเหรินจะถ่อมตนเกินไปไย”
“ฮ่า ๆ ฝ่าบาทชมเกินไปแล้ว แค่ความชอบเล็กน้อย จะกล้าเรียกว่าความชอบได้อย่างไร”
“การกลับมาครั้งนี้ อาตมามีเรื่องสำคัญอื่นจะกราบทูล ฝ่าบาทจะทรงอนุญาตให้อาตมาเข้าเฝ้าตามลำพังได้หรือไม่”
“อนุญาต”
อิ๋งโยวเลิกคิ้ว ตอบโดยไม่ลังเล “เลิกประชุมเถิด”
“เลิกประชุม…”
ท่ามกลางเสียงประกาศของขันทีฝ่ายใน เหล่าขุนนางก็พากันออกจากโถงเฉียนหยวนไปเป็นแถว
“ฝ่าบาท อาตมาขอให้ซุนซ่างซูไปด้วย”
จางซานเฟิงหันไปมองสวินอวี้ที่กำลังก้าวช้า ๆ ออกจากโถง แล้วคำนับต่ออิ๋งโยวอีกครั้ง
“อืม สวินอวี้ ท่านกับจางเจินเหรินตามเรามาที่ห้องทรงพระอักษร”