เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ผู้บัญชาการ ในแถบนี้ไม่มีสัตว์ดุร้ายเลย พวกเราไล่ฆ่ามาตลอดทาง ไม่ได้นำซากศพมนุษย์มาให้เพียงพอ เกรงว่าจะกินไม่พอ!”
เผ่าหมานรบที่ด่านชางอูไม่สำเร็จแล้วถอยกลับไปห่างสิบลี้ พวกเขาไม่ตั้งค่าย นั่งกับพื้นพักอยู่ที่เดิม
ทหารเผ่าหมานนายหนึ่งเข้ามาใกล้ รายงานต่อผู้บัญชาการเผ่าคนเถื่อนผู้นั้น
ไม่มีอาหารจะเอาอะไรสู้ศึก ด้านหน้าด่านเผ่ามนุษย์ก็ยังตีเข้าไปไม่ได้ชั่วคราว ควรทำอย่างไรดี
ผู้บัญชาการเผ่าคนเถื่อนได้ยินก็ขมวดคิ้วครุ่นคิด
ทันใดนั้น ลำแสงวิญญาณวาบขึ้นในใจ เขามองทหารนายนั้นแล้วยิ้ม “เอ๊ะ ยังจำวิธีล่าสัตว์ของพวกเราที่ที่ราบไร้สิ้นสุดได้ไหม”
ทหารนายนั้นชะงัก คิดอย่างไรก็ไม่รู้ว่าผู้บัญชาการต้องการจะพูดอะไร ใจร้อนจึงแสร้งทำสีหน้าราวกับเข้าใจดี ยิ้มประจบ “ผู้บัญชาการ หมายความว่า…”