เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รัฐเจิ้ง
เจิ้งอวี้กงเจิ้งยงสีหน้ามืดมนดั่งผืนน้ำ กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด โทสะในแววตาแทบจะพวยพุ่งออกมา แฝงประกายสีเลือดจาง ๆ
“แม่ทัพสูงสุดของแว่นแคว้น กลับถูกเด็กเมื่อวานซืนที่ไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมวางแผนเล่นงานจนตัวตาย!”
เขาตบโต๊ะทรงงานอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นประดุจสายฟ้าฟาด เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วทั้งราชสำนักต่างค้อมกายก้มศีรษะลง บรรยากาศพลันแข็งค้างลงในชั่วพริบตา
สายตาอันเย็นเยียบของเขาจับจ้องไปยังหลี่เต๋อที่ยืนอยู่หัวแถวของขุนนางฝ่ายบุ๋น สุ้มเสียงดั่งคมมีดกรีด “ขุนนางหลี่มิใช่ชอบโอ้อวดเสมอมาว่ามีสติปัญญาล้ำเลิศไร้ผู้ต่อต้านหรอกหรือ ไฉนวันนี้ถึงได้กลายเป็นใบ้ไปเสียแล้ว คนของกรมข่าวกรองมัวทำบ้าอะไรกันอยู่ คนมีความสามารถใต้บัญชาของเจ้าเด็กเหลือขออิ๋งโยวพวกนั้นโผล่มาจากไหน เจ้ารู้หรือไม่”
หลี่เต๋อก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสบสายตา นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จึงค่อยเงยหน้าขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ข้าพระองค์ไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้ มีความผิดฐานละเลยจริง ยินดีรับโทษทัณฑ์พระพุทธเจ้าข้า”