เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อะไรนะ?!”
เจิ้งถัวผุดลุกขึ้นยืนในทันใด จ้องมองรองแม่ทัพแห่งเมืองชิ่งจงตรงหน้าพลางคำรามลั่นด้วยโทสะ
“ท่านแม่ทัพอาวุโสเจิ้ง เมืองชิ่งจงแตกแล้วขอรับ ผู้ที่เข้าตีเมืองคือกองทัพเสวียนเป่ยแห่งรัฐฉิน!”
รองแม่ทัพใบหน้าซีดเผือด เอ่ยปากขาดเป็นห้วง ๆ บริเวณหน้าอกยังมีคราบโลหิตเปรอะเปื้อน เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บไม่เบา
เจิ้งถัวมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ พึมพำเสียงแผ่ว “เป็นไปไม่ได้ แม่ทัพผู้นี้ไปท้ารบหน้าด่านชางอูทุกวัน ไพร่พลในด่านล้วนอานไม่ห่างหลังม้าเกราะไม่ห่างกาย ยืนหยัดตั้งรับทุกวัน...”
ขณะที่พูดไปเรื่อย ๆ สุ้มเสียงของเขากลับค่อย ๆ ชะงักลง
เขานึกขึ้นได้ทันควัน ถึงลูกธนูที่ยิงมาจากด่านชางอูในวันที่ไปด่าทอหน้าด่าน แล้วยังนึกถึงภาพที่เห็นในวันนี้ เรื่องที่ฝูงนกบินวนเวียนอยู่เหนือน่านฟ้าด่านชางอู ซ้ำยังมีรายงานข่าวว่าเมืองชิ่งจงถูกกองทัพเสวียนเป่ยลอบโจมตีอีก!
ไพร่พลในด่านชางอู มีไม่ถึง 30,000 นายด้วยซ้ำ!!
“สถานการณ์เช่นนี้ ยังบังอาจแยกกำลังทหาร เสแสร้งวางท่ามาหลอกลวงข้า เจ้าเด็กเหลือขออิ๋งโยว ข้าขอสาบานว่าจะสังหารเจ้าให้จงได้!”
เจิ้งถัวแผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง